OS Londen 2012: Dit smaakt naar meer!

Vandaag weer mijn echte eerste dag thuis zonder verplichtingen, er is een einde gekomen aan een geweldige reis. Tijd om mijn ervaringen met jullie te delen!

Ik vertrok alweer een maandje geleden van huis richting Leeds om daar de laatste voorbereidingen te treffen om te vlammen in Londen. In Leeds werd ik nog begeleid door mijn eigen coach, Hans Elzerman, die helaas na die stage weer terugvloog richting Nederland. De trainingen in Leeds gingen erg goed. In de specifieke sets oefende ik onderdelen van mijn race en die resultaten waren hoopgevend, met de vorm zat het wel goed! Op 24 juli lieten we de rust in Leeds achter ons en vertrokken richting het Olympisch dorp.

Aangekomen in Londen kwamen we toch wel in een andere wereld terecht. Wat een indrukken! Ondanks dat ik al verscheidene EK’s en WK’s gezwommen heb is een Olympische Spelen toch heel iets anders. Het dorp was heel gezellig, ik vond het ook erg leuk dat je met andere Nederlandse sporters in een eigen flat zat. Het voelde wel echt als een Nederlands team! We deelden als zwemmeiden een eigen appartementje, waarbij ik een kamer deelde met Inge Dekker.

De Spelen werden geopend op 27 juli, maar de opening bekeken wij gewoon voor de televisie. De volgende dag moesten namelijk de estafettemeiden al aan de slag. Ik moest zelf op dag 2 aantreden voor mijn 100 meter schoolslag. Vanaf de aankomst in Londen werd ik begeleid door James Gibson, coach van Femke Heemskerk en Inge Dekker. Achteraf gezien was het voor mij best omschakelen om voor het eerst op de Spelen te zijn en dan ook nog eens in een paar dagen te moeten wennen aan een nieuwe coach, ondanks dat James zijn uiterste best heeft gedaan om mij zo optimaal mogelijk te begeleiden.

29 juli, de dag van mijn 100 schoolslag. Een dag waar ik jaren naartoe geleefd had, die al jaren in mijn agenda stond en de dag dat ik wilde vlammen op de Olympische Spelen. Ik wist dat ik ’s ochtends minimaal een 1.07 moest zwemmen om een rondje verder te komen, waardoor ik harder moest zwemmen dan ooit tevoren (in de ochtend). Ik had er erg veel zin in en eigenlijk verliepen alle voorbereidingen op mijn race wel prima, nu moest ik het alleen nog doen in de wedstrijd zelf. Helaas was dat makkelijker gezegd dan gedaan. De Olympische Spelen deden toch wel iets met me. Ik was zo gefocust op mijn raceplan dat ik een beetje doorsloeg in het ‘gecontroleerd’ zwemmen op de eerste 50. Ik opende in een veel te lage frequentie wat  resulteerde in een te langzame eerste 50 waardoor ik een mooie eindtijd al op mijn buik kon schrijven…

Daar stond het dan: 1.08.31, 20-ste, uitgeschakeld. Wat een deceptie! Teleurstelling, ongeloof en verwarring overheersten. Wat was er zojuist gebeurd? Was ik toch niet zo goed in vorm? Vragen die pas later beantwoord zouden worden. Uit de race-analyse bleek dat het gewoon een racefout was geweest. In alle trainingen voor de wedstrijd deed ik het goed en op de wedstrijd deed ik iets heel anders, ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan! Maargoed, gelukkig had ik nog een kans om te laten zien dat ik het wel kon en ik wist in ieder geval wat ik fout had gedaan… Dus knop om en het vizier op de 4×100 wisselslag!

Na een dagje toegegeven te hebben aan alle emoties moest de knop om, op vrijdag 3 augustus konden we nog mooie dingen laten zien met onze estafette. Het voelde voor mij ook vooral als een kans om aan mezelf te bewijzen dat er meer in mij zat dan een 1.08 en dat ik niet voor niets de afgelopen tijd zo hard getraind had. Ik wist gewoon dat mijn vorm beter was dan ooit. Moeilijk om op de OS te leren dat dat niet altijd een garantie is dat je dan ook iets moois laat zien. Omdat Sharon zich niet plaatste voor de 200 rugslag finale kwam onze serieopstelling er als volgt uit te zien: Sharon op de rug, ik op de school, Inge op de vlinder en Femke op de vrij. We hadden vooraf al gezien dat wij in een op papier iets minder sterke serie lagen en we moesten alles uit de kast halen om de finale te halen. Zou ik dan toch mijn Olympische finale zwemmen?

De zenuwen gierden door mijn lijf als nooit tevoren. Ik wilde zo graag die finale halen en revanche nemen op mijn eigen 100 meter. Focussen op de aantik van Sharon en gaan! De eerste 50 meteen in het goede ritme en de tweede baan alles eruit en goed aantikken voor Inge. We lagen goed in de race en pakten gewoon onze serie! Toen kwam al meteen het besef dat we nog een keer mochten en dat ik echt die finale ging zwemmen, wat geweldig! Daarna hoorde ik dat ik 1.06.9 splitte, ik was nog nooit zo snel geweest. Eindelijk toch die bevestiging dat ik het niet fout had gehad en dat ik wel gewoon goed in vorm was.

Na die ochtend overheerste vooral opluchting en blijdschap, het was ons gelukt! We moesten alleen nog wel een dag wachten totdat we weer mochten. Ik had moeite om in slaap te komen en had mijn race wel 100 keer gezwommen ;) Gelukkig viel ik uiteindelijk wel in slaap en was het 4 augustus, de dag van mijn Olympische finale samen met Sharon, Inge en Ranomi! Ik had er zoveel zin in! Ranomi moest meteen vanuit de prijsuitreiking richting de call room komen waar wij al zaten te wachten. Toen werden we voorgesteld, zo gaaf om met z’n vieren daar te staan! En toen begon de race, ik was alleen gefocust op de aantik van Sharon dus had niet door dat we al wel een stukje achter lagen. Ik wilde gewoon hetzelfde doen als in de series, pittig openen en alles eruit op die tweede 50. Ik maakte weer iets terrein goed (met een split van 1.06.7!), maar de toplanden hadden al wel een aardige voorsprong. Inge nam strak over en zwom een geweldige vlinder en Ranomi maakte het netjes af. We werden 6de in een Nieuw Nederlands Record dat nog stond uit het ‘snelle-pakkentijdperk’. Er zat helaas op dit moment niet meer in maar ik ben trots op deze prestatie. Ik hoop over 4 jaar in Rio met ditzelfde team een gooi te doen naar een nog betere klassering!

Dat brengt me meteen op mijn toekomst. Het heeft me heel veel moeite gekost om me ooit voor een Olympische Spelen te plaatsen maar ik ben zo blij dat dat me toch gelukt is. Het was een geweldige ervaring en het heeft me zo geïnspireerd dat het toch wel kriebelt om door te gaan om over vier jaar met deze dosis nieuwe ervaring me niet meer van de wijs te laten brengen en meteen in mijn eerste race te laten zien wat ik in me heb. Verder zie ik overigens op EK’s en WK’s nog genoeg uitdagingen om in ieder geval nog even verder te blijven zwemmen. Jullie zijn dus nog niet van me af ;)

Nu ga ik echter eerst nog maar even bijkomen en lekker op vakantie. Daar ben ik na alle hectiek wel echt aan toe!

 

FacebookTwitterShare

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>